Metal który stosunkowo rzadko występuje w kosmosie; pierwiastek chemiczny.
Jest bardzo podobny do glinu, dlatego nie tylko jego odkrycie było trudne, ale równie trudno było zakwalifikować go do odpowiedniej grupy układu okresowego.
W postaci wolnej, beryl jest twardym, lekkim i kruchym metalem o stalowoszarej barwie.
Jest to również minerał z grupy krzemianów, który może występować w różnych kolorach, takich jak bezbarwny, zielony (szmaragd), niebieski (akwamaryn), różowy, żółty (heliodor) lub czerwony. Znany był już w czasach starożytnego Egiptu, a nawet wcześniej.
Pierwsze analizy tego minerału zostały przeprowadzone przez niemieckiego chemika, Franza Acharda, w roku 1779.
Fakt, że beryl jest pierwiastkiem, odkrył francuski chemik Louis Nicolas Vauquelin podczas badania składu minerałów o tej samej nazwie, głównie szmaragdu. O odkryciu poinformował 15 lutego 1798 roku, na posiedzeniu Akademii Francuskiej. 
Po raz pierwszy nazwy beryl użył Friedrich Wöhler, który w roku 1828 wydzielił ten pierwiastek w formie metalu.
Dopiero 70 lat później, beryl w postaci metalu o większej czystości został otrzymany przez francuskiego chemika Paul Marie Alfred Lebeau, w wyniku elektrolizy stopionej mieszaniny fluorku berylu i fluorku sodu.
Beryl i jego związki znajdują zastosowanie w przemyśle, np. w produkcji stopów metalowych, dodając im twardości i wytrzymałości.
