Urządzenie stosowane głównie w kuźni, do podsycania ognia strumieniem powietrza.
Żeby podnieść temperaturę żaru, wdmuchiwano do paleniska powietrze właśnie przy pomocy miecha. Pierwsze skórzane miechy pojawiły się 1600 lat p.n.e. w Egipcie.
Na ilustracji z XVI wieku widać zasadę wykorzystania dźwigni do napędu miecha. Dzięki długiemu ramieniu łatwiej było podnosić pokrywę miecha.
Miechy stosowano nie tylko podczas pracy kowala - próbowano je stosować do wtłaczania powietrza do szybów średniowiecznych kopalń, żeby górnicy się w nich nie podusili; natomiast do dzisiaj miechy zaopatrują organy piszczałkowe w sprężone powietrze (często również są magazynem powietrza pod ciśnieniem).
Na przestrzeni dziejów powstawały coraz doskonalsze konstrukcje miechów, niemniej jednak wszystkie udoskonalenia dotyczyły jak najbardziej efektywnego wykorzystania siły mięśni tego, który je obsługiwał (przy organach osobę taką nazywa się kalikantem), oraz zapewnienia stałego dopływu powietrza o niezmiennym ciśnieniu.
Pojawiły się również ręczne miechy, takie jak na ilustracji obok - świetnie nadają się do kominków, czy podczas rozpalania grilla.
