Słynny grecki filozof i matematyk (ok. 570 - 497 p.n.e).
Urodził się na wyspie Samos, w jońskiej kolonii starożytnej Grecji.
Jako młody człowiek dużo podróżował - m.in. do Egiptu, aby uczyć się matematyki, geometrii i astronomii od kapłanów egipskich. Być może odwiedził też Babilon.
Pobierał nauki między innymi u Talesa z Miletu.
Ostatecznie Pitagoras osiedlił się w greckojęzycznym regionie południowych Włoch.
Około 530 roku p.n.e. założył w Krotonie słynną szkolę pitagorejczyków. Jego uczniowie, znani jako Pitagorejczycy, żyli zgodnie z kodeksem postępowania moralnego, który obejmował milczenie, wegetarianizm, prostotę ubioru, oraz dążenie do wiedzy matematycznej i duchowej.
Naukowe dokonania Pitagorasa są związane z matematyką, a przede wszystkim z geometrią i arytmetyką. Pitagoras stworzył podwaliny matematyki jako samodzielnej dyscypliny wiedzy.
Uczonemu przypisuje się dwa zasadnicze twierdzenia geometryczne. 
Pierwsze z nich mówi o sumie kątów trójkąta. Drugie natomiast, tak zwane twierdzenie Pitagorasa, pozwala na obliczenie długości przeciwprostokątnej w trójkącie prostokątnym, jako sumy kwadratów dwóch przyprostokątnych.
Ciekawostka:
Zanim Pitagoras przyjął nowego ucznia, poddawał go specyficznemu egzaminowi wstępnemu. Nikt nie miał szans zostania uczniem Pitagorasa, zanim nie wykazał, że potrafi zachować milczenie... przez kilka lat.
