Rzymskie narzędzie, kombinacja siekiery i kilofa, używane przez wojsko do inżynierii.
Rzymianie używali tego wszechstronnego topora już od czasów starożytnych.
Jednym z podstawowych zastosowań dolabry były prace obozowe, takie jak przygotowywanie drewna na opał, ale dolabra mogła też służyć jako kilof używany przez górników i kopaczy, narzędzie kapłańskie do rytualnego religijnego uboju zwierząt, oraz jako narzędzie do okopywania, stosowane w taktyce rzymskiej piechoty.
To narzędzie z pewnością nadawało się też do wyłamywania drzwi domów, w których zabarykadował się przeciwnik, oraz do uszkadzania (w pewnym stopniu) fortyfikacji nieprzyjaciela.
Wiemy też, że dolabra mogła być przydatna w bezpośredniej walce - w bitwie pod Augustodunum (dzisiejsze Autun) legioniści za ich pomocą skutecznie dawali odpór ciężkozbrojnym gladiatorom.
Na szerszą, ostrą końcówkę dolabry zakładano specjalną osłonę, która była tak skonstruowana, żeby narzędzie nie zginęło legioniście w czasie marszu, oraz jednocześnie żeby jej ostrze nie uległo uszkodzeniu.
