Pierwiastek chemiczny z grupy helowców (gazów szlachetnych) w układzie okresowym.
Został odkryty wraz z kryptonem i argonem, przez brytyjskich chemików: sir Williama Ramsaya i Morrisa W. Traversa w roku 1898.
Wydzielony prze Ramsaya i Traversa neon nie był czystym gazem. Zawierał on zanieczyszczenia, które uczeni uznali początkowo za inny gaz szlachetny i nazwali matargonem. Jednak dokładniejsze badania pozwoliły stwierdzić, że zanieczyszczenie to składało się z argonu i tlenku węgla.
Nazwę dla tego pierwiastka zaproponował syn Ramsaya, a pochodzi ona od greckiego słowa νέον (néon) będącego liczbą pojedynczą rodzaju nijakiego słowa νέος (neos) czyli nowy.
Gęstość tego gazu była bardzo bliska gęstości argonu, ale w odróżnieniu od niego widmo spektroskopowe było inne.
Neon to gaz szlachetny i nie są znane żadne jego trwałe związki chemiczne.
Stosuje się go do wypełniania lamp neonowych, jako wydajniejszy od helu środek chłodniczy, oraz w mieszankach gazowych do laserów excimerowych. Jest jednak znacznie droższy niż hel, gdyż na skalę przemysłową otrzymywany jest tylko poprzez destylację frakcyjną skroplonego powietrza, w którym występuje w śladowych ilościach.
Neon jest też ważnym surowcem do produkcji półprzewodników.
