Trudno ustalić kiedy pojawiły się pierwsze mundury.
Patrząc na drewniane figurki egipskich żołnierzy odnalezione w grobowcach faraonów, widzimy piechotę ubraną w jednakowe przepaski, sandały, chroniące przed słońcem i uderzeniem grube peruki, uzbrojoną we włócznie i tarcze. Czy to już mundur? Można powiedzieć, że tak.
Jednakowe uniformy nosili żołnierze Hetytów, którzy 3500 lat temu stworzyli najsprawniejszą armię ówczesnego świata. Także perscy "Nieśmiertelni", gwardia królewska dynastii Achemenidów, byli jednolicie umundurowani.
Pokonali ich hoplici Aleksandra Macedońskiego, którzy stanowili już prawdziwie nowoczesną armię. 
Po Macedończykach przyszedł czas na rzymskie legiony, jednakowo umundurowane, uzbrojone i świetnie wyszkolone formacje, które górowały nad nieprzyjacielem o wiele bardziej, niż we współczesnych czasach wojsko Stanów Zjednoczonych nad swoimi rywalami. 
W średniowieczu nastąpił regres. Piechota przeważnie walczyła w codziennych ubraniach, a rycerze mieli różne zbroje, siodła, uprzęże.
Ponowne narodziny munduru datowane są na XVI - XVII wiek. Pojawiły się wtedy nawet pierwsze przepisy określające jednolity kolor i krój, m.in. we Francji.
Dopiero w XVIII wieku nastąpiło ponowne ujednolicenie ubioru. Mundury stawały się coraz bardziej skomplikowane i kolorowe, pełniąc funkcje reprezentacyjne, a z czasem - wraz z rozwojem broni palnej - przechodząc w kolory ochronne - szarość, beż, zieleń.
Okazało się bowiem, że takie kolory mundurów były bardziej "bezpieczne". Przykładem niech tutaj będzie osławiona brytyjska piechota, która podbiła pół świata, nosiła popularną nazwę "czerwone kurtki", co odnosiło się do koloru munduru. Za tę ekstrawagancję, a może pychę, zapłaciły życiem tysiące żołnierzy, którzy stali się przez ten kolor łatwiejszym celem dla afrykańskich Zulusów, hinduskich łuczników, czy amerykańskich kolonizatorów.
Dopiero pod koniec XIX wieku zaczęto na szeroką skalę wprowadzać kolory ochronne, a także dwa rodzaje mundurów: wyjściowy i polowy. Nadrzędnym stała się prostota i funkcjonalność. Mimo to niektóre uniformy pod względem kroju i stylu zdecydowanie się wyróżniały.
Za jeden z najładniejszych uchodził czarny mundur SS, zaprojektowany przez Carla Diebitscha, a produkowany przez zakłady Hugo Bossa. Po wojnie SS została uznana za organizację zbrodniczą, a sam Boss, który podczas wojny korzystał z darmowej pracy robotników przymusowych, skazany na zakaz prowadzenia działalności gospodarczej i 100 tysięcy marek grzywny.
Dziś za szczególnie efektowne uważane są wyjściowe mundury amerykańskich marines i francuskiej Legii Cudzoziemskiej (na paradach legioniści są ubrani w długie skórzane fartuchy i trzymają w rękach siekiery).
Ale nic nie przebije mundurów papieskiej Gwardii Szwajcarskiej, mimo że wbrew obiegowej legendzie, to nie Michał Anioł je zaprojektował.
Mundury przez wieki
Ciekawostka:
Nie tylko w wojsku stosowano mundury. Już w 1552 roku szkoły charytatywne w Anglii wprowadziły nowoczesny styl mundurków szkolnych. Szkoła Szpitalna Christ's stworzyła mundurek dla biednych i osieroconych dzieci, który składał się z długich niebieskich płaszczy i żółtych pończoch. Kolor niebieski był wówczas powszechnie używany jako symbol dobroczynności.
W polskich szkołach, w latach 60-tych i 70-tych w również stosowany był ujednolicony strój.
