Najpopularniejsza technologia, pozwalająca na komunikację bezprzewodową między urządzeniami elektronicznymi.
Warunkiem jest, aby te urządzenia były umiejscowione w odległości nie większej niż kilka/kilkanaście metrów. Jeśli zatem blisko siebie będą znajdować się sprzęty wyposażone w odpowiedni moduł, takie jak na przykład telefon, telewizor, słuchawki, komputer, monitor, a nawet pralka, lodówka lub samochód - a wcześniej uda nam się je połączyć (sparować) - to będą one mogły przekazywać między sobą dane: na przykład dźwięk trafi z telefonu do słuchawek, a obraz z komputera do monitora.
Skąd taka nazwa bluetooth?
Geneza sięga ponad tysiąca lat wstecz. To wtedy rządził Norwegią i Danią wiking Harald Gormsson, który dążył do tego, żeby zjednoczyć Skandynawię, a jego cechą charakterystyczną był właśnie szaro-niebieski martwy ząb (bluetooth). 
Kiedy zatem w 1994 roku czołowi producenci elektroniki zebrali się w Szwecji w firmie Ericsson, by opracować wspólny standard komunikacji, to jeden z uczestników spotkania (Jim Kardach z firmy Intel) właśnie na cześć Haralda zaproponował nazwę Bluetooth.
Za twórcę tej koncepcji uznaje się Nilsa Rydbecka, który chciał opracować bezprzewodowe zestawy słuchawkowe. Kluczowe specyfikacje technologii opracował holenderski inżynier Jaap Haartsen.
Technologia przyjęła się i teraz wystarczy "odkryć" jedno z urządzeń, czyli włączyć mu możliwość wykrywania, a na drugim uruchomić opcję szukania. Jeśli sprzęty się "zobaczą" będziemy mogli je sparować, czyli zgodzić się na wymianę danych i korzystać z wygodnej, bezprzewodowej i niemalże królewskiej komunikacji.
Ten dzisiejszy standard bezprzewodowej komunikacji krótkiego zasięgu (zwykle do 10-20 metrów), działający w paśmie 2,4 GHz, umożliwia wymianę danych między urządzeniami (smartfony, słuchawki, komputery), i nie wymaga przy tym internetu.
