Dwaj bracia z Wielkiej Brytanii, opracowali w 1812 roku pionierski projekt wczesnej lokomotywy parowej.
Ponieważ obawiano się, że ciężka lokomotywa będzie się ślizgać po gładkich szynach, William i Edward Chapmanowie opatentowali pojazd z napędem łańcuchowym.
Ich kolej żelazna miała poruszać się poprzez wciąganie się na zamocowany wzdłuż torowiska i przełożony przez centralne koło zębate (lub bęben) nieruchomy łańcuch.
Prototyp takiej lokomotywy, napędzanej silnikiem parowym, zbudowano w firmie Butterley Company w Derbyshire.
Próby odbyły się na torach kolei Heaton Colliery (a także na trasie w Lambton) w Newcastle, jednak ich pojazd z silnikiem łańcuchowym, wyposażony w bardzo prostą skrzynię biegów z biegami do przodu i do tyłu, nie odniósł sukcesu.
Maszyna okazała się zbyt nieporęczna i skomplikowana w obsłudze, przez co koncepcja ostatecznie nie weszła do powszechnego użytku.
Mimo, że parowóz łańcuchowy okazał się niewypałem, to ten sam patent zawierał pierwszy opis wózka skrętnego, który okazał się użytecznym pomysłem, bo umożliwiał cięższym lokomotywom jazdę po istniejących torach, ponieważ ich ciężar był rozłożony na sześć lub osiem kół, a nie na cztery.
