Wieloosobowy pojazd zaprzęgowy, przeważnie kryty - przodek autobusu - z łac. dla wszystkich.
Taki "autobus konny" - służył do utrzymywania regularnej komunikacji w mieście i początkowo był ciągnięty przez konie.
Jego projektantem był prawdopodobnie słynny francuski naukowiec Blaise Pascal. On również uruchomił pierwszą regularną linię pasażerską w Paryżu już w roku 1662.
Z biegiem czasu ten środek transportu zaczął się upowszechniać, tak aby w XIX wieku być już znanym w większości dużych miast Europy. Od roku 1831 omnibusy zyskały ogromną popularność w Londynie - początkowo stanowiły tam główny środek transportu.
Te zaprzęgowe pojazdy budowano w wielu wersjach - od lekkich, jednokonnych dla 4 pasażerów, do prywatnego użytku, po duże, czterokonne dla 12 i więcej osób.
Zmianie ulegał również sposób napędu - od koni, do silnika parowego, aż do późniejszego spalinowego.
W stolicy Polski, omnibusy konne zawitały w roku 1822 i służyły jako jedyny środek transportu publicznego aż do 1881 roku, kiedy na ulicach Warszawy pojawiły się tramwaje konne.
Nadal jednak omnibusy cieszyły się popularnością, ponieważ nimi (w przeciwieństwie do tramwaju) można było dotrzeć wszędzie.
