Dzięki temu możliwe jest wzajemne widzenie się osób przeprowadzających rozmowę.
Po raz pierwszy pokazano dwukierunkowy system łączności przekazujący zarówno dźwięk jak i obraz na Berlińskiej Wystawie Radiowej latem 1929 roku. Aparaturę skonstruowano na użytek niemieckiej poczty i po wystawie podarowano Muzeum Niemieckiemu w Monachium, gdzie w latach 1930-1945 urządzano pokazy jej działania.
W roku 1936 w Niemczech uruchomiona została pierwsza linia wideofoniczna do użytku publicznego. Berlin z Lipskiem został połączony koncentrycznym kablem telewizyjnym.
W różnych punktach każdego z miast ustawiono po trzy budki telewizyjno-telefoniczne.
Rok później dołączyła Norymberga, a w 1938 roku uruchomiono linię Berlin - Monachium. W tym samym roku w Hamburgu poczta uruchomiła tego typu połączenia w granicach miasta. Połączenie lokalne kosztowało 1,50 marki, rozmowy zamiejscowe były dwa razy droższe niż zwykła rozmowa telefoniczna.
Praktyczna realizacja wideofonu stała się możliwa dzięki rozwojowi technologii radiowej, oraz miniaturyzacji aparatury telewizyjnej w wyniku wprowadzenia do niej elementów półprzewodnikowych.
W lipcu 1965 roku, urządzenia firmy Bell Telephone Picturphones, zostały próbnie zainstalowane na biurkach trzydziestu pięciu pracowników kompanii Union Carbide, w biurach w Nowym Jorku i Chicago.
Pięć lat później, płatne usługi systemu miejskiej łączności wideofonowej zostały oddane do publicznej eksploatacji w amerykańskim mieście Pittsburghu. Chętni mogli wypożyczyć aparaty o czarno-białym obrazie.
Rok później połączenia wideotelefoniczne zaczęły być realizowane pomiędzy miastami, a nawet - za pośrednictwem satelity telekomunikacyjnego Intelsat IV - między kontynentami. 
