Regulator służył do automatycznej kontroli pracy silnika.
Pierwszy regulator został zbudowany w roku 1788 przez szkockiego inżyniera Jamesa Watta. Stosowano go w maszynach parowych.
Regulator składał się z dwóch lub trzech kul, przymocowanych na przegubowych dźwigniach, do wrzeciona obracanego przez silnik.
Gdy wzrastała prędkość obrotów silnika, kule wirujące wokół wrzeciona odchylały się na zewnątrz pod wpływem siły odśrodkowej, blokując dopływ pary do silnika i tym samym zmniejszając prędkość obrotową silnika.
Pozwalało to utrzymywać stałą prędkość obrotów koła zamachowego, a co za tym idzie wszystkich maszyn podłączonych do danej jednostki napędowej.
