Szczelny garnek, w którym w czasie gotowania potraw następuje wzrost ciśnienia.
To naczynie wykonane jest najczęściej z aluminium, lub stali nierdzewnej, a jego pokrywa (zwykle z uszczelką) jest mocowana do naczynia za pomocą zazębień, lub przez docisk.
Zasada działania szybkowaru jest prosta - szczelnie zamknięty garnek umożliwia wytworzenie w jego wnętrzu ciśnienia nawet do 2 atmosfer, co powoduje, że temperatura gotowania potrawy podnosi się aż do 120 stopni Celsjusza - grubo powyżej temperatury wrzenia wody. Dzięki temu proces gotowania skraca się prawie o połowę, a gotowe danie nie traci cennych wartości odżywczych.
Żeby nadmierny wzrost ciśnienia nie rozerwał szybkowaru, wyposażono go w zawór-regulator, utrzymujący stałe nadciśnienie w jego wnętrzu poprzez wypuszczanie nadmiaru pary, oraz w zawór bezpieczeństwa, otwierający się w wypadku zablokowania się zaworu regulatora. Zawory te zazwyczaj umieszczone są w pokrywie.
Pierwszy szybkowar wynaleziony pod koniec XVII wieku (1679 rok), nosił niezbyt zachęcającą nazwę "zmiękczacza kości".
Jego wynalazcą i konstruktorem był francuski wynalazca Denis Papin. Na jego cześć szybkowar był długo nazywany kociołkiem Papina.
Szybkowar ma wiele zalet: przyspiesza proces gotowania co pozwala na oszczędność czasu i energii, oraz zmniejsza ilość substancji wymywanych z potraw. Można go myć w zmywarce (tylko stalowe). Potrawy zachowują więcej wartości odżywczych, gdyż składniki nie uciekają z parą tak bardzo, jak to ma miejsce w zwykłym garnku.
